Babs Decruyenaere

  • kunstenaar
1978

Schetsboeken vol met aantekeningen, negatieven, krabbels, fotografische oefeningen en experimenten resulteren in een schat aan beeldmateriaal die Babs Decruyenaere al jaren creëert en archiveert. En dan vooral werk rond de camera obscura, waarmee ze terugkeert naar de grondbeginselen van de fotografie ... Het pure van het medium oefent een grote aantrekkingskracht op haar uit: zuiver fysisch is er al geen manipulatie door lenzen, geen precieze omkadering van het beeld, en in zijn eenvoud staat het haaks op de tegenwoordig zo vanzelfsprekende digitale beeldverwerking.
Decruyenaeres vroegste experimenten worden - zoals bij vele mensen - gemaakt met de schoendoos, maar al snel evolueert ze daarnaast ook naar grotere ruimtes en gebruikt ze een volledige kamer als 'camera'. Als logische verderzetting daarvan begint Babs camera obscura's te installeren bij mensen thuis, om deze op hun beurt vast te leggen op de gevoelige plaat. Tijdens de vele uren die ze al heeft door gebracht met (en in!) camera obscura's wordt ze steeds opnieuw geconfronteerd met de onmogelijkheid en tegelijk de mogelijkheid om een verloop van tijd vast te leggen: de vaak lange belichtingstijden - een vereiste om de film voldoende te belichten - die zij hanteert stemmen tot nadenken over wat uiteindelijk van die 'momentopname' zichtbaar wordt op de foto. En hoe je een bepaalde tijdsduur in een foto weergeeft. Met dit in het achterhoofd begint de kunstenares dan zelf camera's te bouwen en gebruikt oude opgekochte camera's waarvan slechts het hoogstnodige blijft bestaan. De lens wordt ook hier als eerste geëlimineerd ...
Zo tast ze nog steeds verschillende dragers af: fotofilm in alle mogelijke formaten, fotopapier, maar ook instantfilm en emulsie.

Fout ontdekt op deze pagina?
Laat het ons weten.